# data[].attributes.headline
Το μυστήριο του δέντρου

# data[].attributes.subject
Το μυστήριο του δέντρου

# data[].attributes.body
Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μέσα σε ένα δευτερόλεπτο μπορούν να σβήσουν όλες οι παιδικές μας αναμνήσεις. Η μουριά μας είναι πλέον παρελθόν. Το δέντρο αυτό ήταν όλη μας η καθημερινότητα.Παρόλο που στη γειτονιά υπήρχαν πολλά δέντρα μόνο αυτό ήταν τόσο μοναδικό, μόνο αυτό μας πρόσφερε τη ζεστασιά του τόσο απλόχερα.  Περνούσαμε εκεί ώρες ατελείωτες παίζοντας οτιδήποτε σκαρφιζόμασταν.
Θυμάμαι τα βράδια που μαζευόμασταν όλοι γύρω από αυτό και αραδιάζαμε ιστορίες και ιστορίες για τα "στοιχειωμένα" της γειτονιάς.Το τελευταίο απομεινάρι των παιδικών μας χρόνων έφυγε τόσο άδικα. Δεν έμεινε πια τίποτα να μας θυμίζει τα παλιά, τώρα άδειοι και άχρωμοι δρόμοι.....

# data[].attributes.headline
Μόνο σαν ανο

# data[].attributes.body
Μόνο σαν ανοικτό στόμα έμεινε τώρα να χάσκει μια τεράστια τρύπα που άνοιξαν οι ρίζες του ξεριζωμένου δέντρου , αφού άνδρες με φτυάρια και αποφασιστικό βλέμμα την έριξαν κάτω και την κομμάτιασαν.

# data[].attributes.headline
Μια πράξη πριν... μια πράξη μετά 

# data[].attributes.subject
Μια πράξη πριν... μια πράξη μετά 

# data[].attributes.body
Αυτή η εικόνα γίνεται το ερέθισμα της έμπνευσης αλλά και το σημείο επαφής ,όπου συναντιέται η ιστορία του ενός με την ιστορία του άλλου. Ο πρώτος γράφει ο,τι προηγήθηκε αυτής της σκηνής και ο δεύτερος ό,τι ακολούθησε. Εδώ βρίσκει τόπο η θέση " γιατί μαζί μπορούμε καλύτερα " .

# data[].attributes.headline
Το δέντρο μας 

# data[].attributes.subject
Το δέντρο μας 

# data[].attributes.body
Το πλατάνι μας, το δέντρο μας... Ένας φίλος όλων των παιδιών της γειτονιάς μου. Το σήμα κατατεθέν μας, που μαζευόμασταν και περνούσαμε τη μέρα μας εκεί. Άλλοτε παίζαμε παιχνίδια γύρω του, άλλοτε σκαρφαλώναμε πάνω του, πότε λέγαμε τα νέα μας ... Το έριξαν μέσα σε ένα απόγευμα χωρίς τύψεις, χωρίς να τους νοιάξει τι ήταν αυτός ο πλάτανος για εμάς . Παρελθόν έγινε πλέον το δέντρο μας, μαζί με τις αναμνήσεις μας για πάντα ...

# data[].attributes.headline
Μόνο σαν ανο

# data[].attributes.body
Μόνο σαν ανοικτό στόμα έμεινε να χάσκει μια τεράστια τρύπα που άνοιξαν οι ρίζες του ξεριζωμένου δέντρου , αφού άνδρες με φτυάρια και αποφασιστικό βλέμμα το έριξαν κάτω και το κομμάτιασαν.

# data[].attributes.headline
Το δέντρο της παιδικής μας ανάμνησης 

# data[].attributes.subject
Το δέντρο της παιδικής μας ανάμνησης 

# data[].attributes.body
Κρίμα! Ένα δέντρο γεμάτο ζωή παρά τα 135 χρόνια του.
Όλη η παιδική μας ηλικία , όλες οι χαρές,οι λύπες,τα παιχνίδια τα σκισμένα γόνατα στην αλάνα χαθήκαν.Πλέον απο το δέντρο έμεινε  μόνο μια παιδική ανάμνηση. Θυμάμαι τον παππού μου να μου το δείχνει, να λέει ότι το φύτεψε ο παππούς  του και πως το δέντρο άντεξε τρεις πολέμους. Μα δεν άντεξε το τσεκούρι. Κρίμα. Ένα δέντρο που έδινε ζωή στον τόπο , ένα δέντρο που σίγουρα δεν ήταν ένα απλό δέντρο.

# data[].attributes.headline
Προσπαθήσαμε

# data[].attributes.body
Προσπαθήσαμε να λάβουμε δράση και να εκδικηθούμε για το πλατάνι. Αλλά κάτι τέτοιο φαινόταν αδύνατον οπότε τα παρατήσαμε γρήγορα. Αξιοσημείωτη ήταν και η προσπάθειά μας να βρούμε ένα άλλο πλατάνι που να κάλυπτε και να συμπλήρωνε αυτό το κενό στην καρδιά μας. Όμως η τρύπα στην ψυχή ήταν μεγαλύτερη και από την τρύπα στο έδαφος. Βαθιά και αγεφύρωτη. Καταλήξαμε να σερνόμαστε στα βαρετά καφέ. Η μονοτονία δεν έσπαζε με  τίποτα. Άρχισα να προβληματίζομαι και σιγά σιγά να καταλαβαίνω πως αυτή η νέα  με τα τεχνολογικά της επιτεύγματα εποχή θα μας στερήσει πολλά. Νιώθω ότι ο άνθρωπος χάνει την ανθρωπιά του. Φοβάμαι πως όσο μεγαλώνω θα γίνομαι και πιο αδιάφορος και θα χαθούν οι ιδιαίτερες αναμνήσεις που με ενώνουν με τους δικούς μου. Πραγματικά, Φοβάμαι....

# data[].attributes.headline
Μαζευτήκαμε 

# data[].attributes.body
Μαζευτήκαμε λοιπόν όλα τα παιδιά της γειτονιάς, κοιτάζοντας επίμονα το απόλυτο κενό που άφησε πίσω της η μουριά μας. Όλοι κρατούσαμε στα χέρια τους "θησαυρούς" μας ,που πρόθυμα επιθυμούσαμε να προσφέρουμε σε αυτή τη μαύρη τρύπα, εκεί που κάποτε φώλιαζαν οι ρίζες του δικού μας δέντρου . Γρήγορα όμως γυρίσαμε την πλάτη και επιστρέψαμε στα σπίτια μας .
Το επόμενο πρωί, καθώς διασχίζαμε τη συνηθισμένη διαδρομή προς το σχολείο, συνέβη κάτι εντελώς απρόσμενο! Το αγαπημένο μας δέντρο στεκόταν εκεί στο κέντρο της πλατείας αγέρωχο και ακμαίο όπως ήταν πάντα! Αυθόρμητα πιαστήκαμε χέρι-χέρι και δημιουργήσαμε έναν κύκλο γύρω του σαν μια ασπίδα . Ορκιστήκαμε να είμαστε πάντα ενωμένοι και μαζί να ξεπερνάμε όλες τις δυσκολίες. Το πώς εμφανίστηκε το δέντρο παρέμεινε για πολλά χρόνια ένα άλυτο μυστήριο!

# data[].attributes.headline
Μόνο σαν ανο

# data[].attributes.body
Μόνο σαν ανοικτό στόμα έμεινε τώρα να χάσκει μια τεράστια τρύπα που άνοιξαν οι ρίζες του ξεριζωμένου δέντρου , αφού άνδρες με φτυάρια και αποφασιστικό βλέμμα το έριξαν κάτω και το κομμάτιασαν.

# data[].attributes.headline
Η αιώνια αγάπη ενός δέντρου 

# data[].attributes.subject
Η αιώνια αγάπη ενός δέντρου 

# data[].attributes.body
Σε αυτή την τρύπα που όλοι τώρα προσπερνάμε ευδοκιμούσε ένα δέντρο πολλών χρόνων με έναν γερό σκούρο κορμό . Τα κλαδιά του έφταναν μέχρι τον ουρανό και είχαν πάνω τους αμέτρητα φύλλα . Αυτό το δέντρο φιλοξενούσε αρκετά είδη ζωής μέσα του. Στην ίδια περιοχή  ζούσε ένα αγόρι με την οικογένειά του . Κάθε φορά που έβλεπε το ψηλό αυτό δέντρο  το παιδί χαμογελούσε και είτε καθόταν στις ρίζες του , για να διαβάσει κάποιο βιβλίο είτε θα έδενε ένα σκοινί γύρω από ένα του κλαδί για να κάνει κούνια . Το αγόρι αυτό επειδή είχε μετακομίσει πρόσφατα δεν είχε γνωρίσει κάποιο άλλο παιδί , έτσι το δέντρο ήταν ο μοναδικός του φίλος . Μία μέρα , λοιπόν , γυρνώντας από το σχολείο που μόλις είχε αρχίσει , βλέπει δυο ανθρώπους που κρατούσαν στα χέρια μηχανήματα . Ήταν  ψηλοί , άχρωμοι και ψυχροί , σαν να κάνανε κάτι που ούτε σε εκείνους άρεσε . Κοιτώντας προσεκτικά είδε πως κάνανε κάτι κακό στο δέντρο . Αμέσως έτρεξε να τους σταματήσει αλλά ήταν ήδη αργά ..... Ο φίλος του είχε πέσει στο έδαφος .

# data[].attributes.headline
Μόνο σαν ανο

# data[].attributes.body
Μόνο σαν ανοικτό στόμα έμεινε τώρα να χάσκει μια τεράστια τρύπα που άνοιξαν οι ρίζες του ξεριζωμένου δέντρου.

# data[].attributes.headline
Ήταν ο καλύτερός μου φίλος 

# data[].attributes.subject
Ήταν ο καλύτερός μου φίλος 

# data[].attributes.body
“Όλα είναι ένα ψέμα! Όλα είναι ένα όνειρο!” Αυτό επαναλάμβανα στον εαυτό μου ακατάπαυστα, πιστεύοντας πως έτσι θα είχα την ευκαιρία να επιστρέψω στην πραγματικότητα που άρεσε σε εμένα. Μήπως και καταφέρω να διορθώσω όλα μου τα λάθη. Γιατί μόνο εγώ έφταιγα για τον θάνατό του, τον θάνατο του καλύτερού μου φίλου. Ήταν ο πιο καλόκαρδος άνθρωπος που είχα γνωρίσει ποτέ. Και δυστυχώς ο πιο γενναίος. Μακάρι να μην προσπαθούσε να με προστατεύσει εκείνη τη μοιραία νύχτα. Έπρεπε να με είχε ακούσει για μια φορά στη ζωή του και να τρέξει μακριά από εκείνον τον απαίσιο άντρα όσο είχε την ευκαιρία…

Μα πλέον δεν είναι εδώ. Και στο διάβα του άφησε μια πελώρια τρύπα στην καρδιά μου η οποία ποτέ δε θα γεμίσει. Ελπίζω να μη γεμίσει ποτέ. Ομοίως, μια τρύπα άνοιξε στο ωραιότερο σημείο του χωριού για να τιμηθεί ο ατρόμητος αυτός ήρωας. Κι αυτή η τρύπα ελπίζω να μη γεμίσει ποτέ. Επειδή χωρίς το πτώμα του αγαπημένου φίλου μέσα, θα συνεχίσω να πιστεύω πως όλα είναι ένα όνειρο, ένα ψέμα.

# data[].attributes.headline
Και μετά σιω

# data[].attributes.body
Και μετά σιωπή.
Χρόνια πέρασαν και το αγόρι έγινε ενήλικας και έμενε ακόμα στο χωριό που μεγάλωσε. Δυστυχώς όμως ένας μεγάλος πόλεμος ξέσπασε . Ο ίδιος μιας και ήταν στην κατάλληλη ηλικία πήγε να πολεμήσει για να υπερασπιστεί την πατρίδα . Οι κάτοικοι του χωριού που είχε αφήσει πίσω του ήταν ταλαιπωρημένοι από τον εχθρό, καθώς βρίσκονταν στα σύνορα, και δεν άντεχαν άλλο. Ήξεραν καλά ότι ο εχθρός προετοιμαζόταν για το τελειωτικό χτύπημα . Είχαν ξεμείνει από προμήθειες και από όπλα αλλά και από υπερασπιστές καθώς όλοι οι νέοι είχαν πάει να πολεμήσουν, αφήνοντας πίσω τους μεγαλύτερους.Με λίγα λόγια , είχαν χάσει κάθε ελπίδα. Τα παιδιά αν και ήξεραν τι συνέβαινε προτίμησαν να παίξουν. Ενώ έπαιζαν, ένα έπεσε μέσα σε μια μεγάλη τρύπα που ήταν καλυμμένη με φύλλα και που δεν είχαν ξαναδεί. Αμέσως κοίταξαν όλοι μέσα για να δουν τι έχει . Με μεγάλη έκπληξη συνειδητοποίησαν πως μέσα βρισκόταν ένα τεράστιο μπαούλο, του οποίου η κλειδαριά είχε σκουριάσει και ήταν εύκολο να ανοίξει. Χωρίς δεύτερη σκέψη το πήραν και το πήγαν στον πρόεδρο του χωριού. Όταν το είδε, άρχισε να κλαίει από τη χαρά του! Είχε μέσα όπλα και κονσέρβες. Ο προηγούμενος δήμαρχος υποψιάστηκε ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν γι' αυτό και ετοίμασε αυτό το μπαούλο. Αν και το είχε αναφέρει στον τωρινό, δεν μπόρεσε πουθενά να το βρει όσο και να έψαχνε. Με προμήθειες αρκετές, όλοι ξαναβρήκαν την ελπίδα τους και τη δύναμη να υπερασπιστούν για άλλη μια φορά το χωριό τους! Τελείωσε ο πόλεμος και όλοι γύρισαν πίσω στο χωριό μαζί και το αγόρι. Όταν του διηγήθηκαν αυτή την ιστορία , δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του. Ένιωσε ότι το δέντρο που τόσο πολύ αγαπούσε μπόρεσε και προστάτευσε τους αγαπημένους του όταν ο ίδιος ήταν μακριά. Δεν μπορούσε να νιώσει πιο ευγνώμων!

# data[].attributes.headline
Η περιπέτεια του πράσινου φίλου μου

# data[].attributes.subject
Η περιπέτεια του πράσινου φίλου μου

# data[].attributes.body
Σήμερα υπάρχει μια τρύπα στο σημείο που κάποτε ήταν ένα δέντρο . Ήταν ένα ωραίο πανύψηλο πλατάνι όλο χάρη και στόλιζε την πλατεία του χωριού .Όλοι ήξεραν αυτή την πανέμορφη πλατεία χάρη στο αγαπημένο μου πλατάνι, το οποίο την έκανε να διαφέρει από τις άλλες συνηθισμένες .Εγώ από την άλλη, ένα παιδί δώδεκα χρονών, στην ευαίσθητη αυτή ηλικία που άρχισα πια να εντάσσομαι στον κόσμο των  εφήβων και αναζητούσα έναν φίλο .Βλέπετε είχα ανάγκη από φίλους ,έστω και από έναν, μα κανείς δεν με ήθελε . Έτσι μιας που δεν είχα παρέα και συνεχώς ήμουν μόνος έτρεχα στην πλατεία και έβρισκα παρηγοριά εκεί κάτω από το δεντράκι μου . Στην αρχή το έβρισκα λίγο ανόητο να κάθομαι και να μιλάω με τις ώρες σε ένα δέντρο πιστεύοντας πως είμαστε φίλοι. Με τον καιρό όμως όταν βρήκα παρηγοριά σε εκείνο το ζεστό γεμάτο οικειότητα μέρος χαιρόμουν  πολύ που ήμουν μαζί με το δεντράκι μου και ενώ όλοι οι άλλοι με έβλεπαν και με κορόιδευαν για τον περίεργο φίλο μου εγώ ήμουν χαρούμενος. Όταν κοιτούσα το δέντρο μου έβλεπα το πρόσωπο του φίλου που δεν είχα ποτέ ,έβλεπα το πρόσωπο ενός παιδιού που και αυτό ήταν στην ίδια κατάσταση με εμένα . Έτσι βρίσκαμε παρηγοριά ο ένας στον άλλον και εγώ πέρασα τις καλύτερες στιγμές μαζί του .Όμως τελικά η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου . Μια μέρα όταν είχα κλείσει τα δεκαέξι μου καθώς ετοιμαζομουν να πάω στο δεντράκι μου οι γονείς μου μου ανακοίνωσαν πως μετακομίζουμε.  Στεναχωρέθηκα τόσο πολύ και φοβόμουν να αφήσω το δεντράκι μου μόνο του . Δεν είχα όμως άλλη επιλογή! Ήταν απόφαση των άλλων ,βλέπετε . Πήγα με βαριά καρδιά και το αποχαιρέτησα .  Έπειτα από ένα χρόνο γύρισα στο χωριουδάκι μου και έτρεξα γρήγορα κοντά του μα το δεντράκι μου, το όμορφο πλατάνι μου, το είχαν κόψει. Μετά από τόσες δυσκολίες που πέρασα γύρισα στο χωριό μου και είδα μια τρύπα να έχει αντικαταστήσει το δεντράκι μου! Η ψυχή μου γέμισε θυμό και αγανάκτηση για αυτούς που του φέρθηκαν έτσι. Ποιος ξέρει  τι πέρασε ο φίλος μου;

# data[].attributes.headline
Μόνο σαν ανο

# data[].attributes.body
Μόνο σαν ανοικτό στόμα έμεινε να χάσκει μια τεράστια τρύπα που άνοιξαν οι ρίζες του ξεριζωμένου δέντρου.

# data[].attributes.headline
Έφυγα πάλι μ

# data[].attributes.body
Έφυγα πάλι με ξεριζωμένη την καρδιά .  Έλειψα χρόνια . Στο τέλος της ζωής μου θέλησα να ξαναγυρίσω στο χωριό.  Στη θέση εκείνη ανυψώθηκε ένα τεράστιο κτίριο με τέσσερις ορόφους και μεγάλες διαμπερείς τζαμαρίες. Ρώτησα και έμαθα από τους συγχωριανούς μου πως το κτίριο αυτό προβλεπόταν να στεγάσει τη δημόσια βιβλιοθήκη της περιοχής. Σφιχτηκε η καρδιά μου, στεναχωρήθηκα και απογοητεύτηκα, λες και ήταν δυνατόν να ξαναβρώ τον φίλο μου . Μια  σκέψη όμως παρηγοριάς γεννήθηκε μέσα μου.  Όπως εγώ κάποτε εδώ έβρισκα παρέα τις ατελείωτες ώρες της μοναξιάς μου ,έτσι το σημείο αυτό θα συνεχίσει να προσφέρει ατελείωτες ώρες συντροφιάς σε μοναχικούς ανθρώπους που αναζητούν παρέα διαβάζοντας βιβλία..

# data[].attributes.headline
Μόνο που σαν

# data[].attributes.body
Μόνο που σαν ανοικτό στόμα χάσκει η τεράστια τρύπα που άνοιξαν οι άνδρες με τα φτυάρια. Μια τρύπα στο έδαφος που δεν κρύβει μέσα της παρά μόνο μια ιστορία.

# data[].attributes.headline
Και τώρα τι;

# data[].attributes.body
Και τώρα τι; Εγώ τι πρέπει να κάνω;Ας μου πει κάποιος,γιατί είμαι χαμένος μέσα σε αυτή την τεράστια τρύπα που άνοιξε ο θάνατος του κολλητού μου στην καρδιά μου. Δεν υπάρχει λύτρωση ούτε γιατρειά για αυτόν τον πόνο .Πάνω που λες ας κλείσω για λίγο τα κουρασμένα βλέφαρα μου, ταξιδεύει ξανά η ανάμνηση με την ταχύτητα του φωτός και χτυπάει δυνατά στα νεύρα του εγκεφάλου με μανία για να την ξαναπαίξω στο μυαλό μου για χιλιοστή φορά. Η αλήθεια είναι πως από ένα μικρό λιθαράκι κρατιεμαι για να μην πέσω και εγώ μέσα στην τρύπα. Ξέρω, το νιώθω ,ότι νιώθει μόνος του και με χρειάζεται. Μήπως πρέπει να πάω να τον βρω; Είχαμε δώσει και αυτή την υπόσχεση:μέχρι και στον παράδεισο μαζί. Βρίσκομαι σε αδιέξοδο! Δεν ξέρω τι να κάνω. Κανείς δεν με καταλαβαίνει -μόνο αυτός ο βλακάκος που τώρα είναι ψηλά και με ψάχνει από εκεί πάνω να δει πως είμαι. Το ξέρω όμως ότι θα θέλει να συνεχίσω τη ζωή μου αφού άλλωστε γι'αυτό έδωσε ο ίδιος τη δική του . Αυτή η σκέψη με παρηγορεί έστω και στο ελάχιστο ...

# data[].attributes.headline
Η γαλάζια λίμνη 

# data[].attributes.subject
Η γαλάζια λίμνη 

# data[].attributes.body
Ήταν μία υπέροχη λίμνη, η γαλάζια λίμνη. Την είχαν ονομάσει έτσι λόγω του αψεγάδιαστου τοπίου της και των γαλάζιων κρυστάλλινων νερών της. Το τοπίο ήταν μαγικό, τα νερά ήταν πεντακάθαρα, υπήρχαν ελεύθερα ζώα, πολλά λουλούδια και διαφορά φυτά. Δώδεκα μήνες το χρόνο οι άνθρωποι τούς περνούσαν εκεί, με αποτέλεσμα να την αγαπούν όλοι. Όταν άνοιγε ο καιρός οι άνθρωποι την χρησιμοποιούσαν σαν θάλασσα και όταν φθινοπώριαζε έκαναν πικνίκ με τις οικογένειές τους και διάφορες άλλες δραστηριότητες. Ώσπου ένα καλοκαίρι ένα μικρό παιδί επιχείρησε να πηδήξει από τον μεγάλο καταρράκτη. Ακολούθησε κάτι  τραγικό. Το παιδί τραυματίστηκε άσχημα με αποτέλεσμα τον θάνατό του.Το νέο διαδόθηκε αμέσως στο χωριό.Τρεις μέρες δεν ακούστηκε μιλιά. Αφού πέρασε μια βδομάδα, τρομαγμένοι ακόμη από αυτό που συνέβη αποφάσισαν οι ντόπιοι να παραχώσουν στο χώμα τη λίμνη.

# data[].attributes.headline
Σαν ανοικτό 

# data[].attributes.body
Σαν ανοικτό στόμα έμοιαζε καθώς τη γέμιζαν με χώμα,ώσπου να την εξαφανίσουν.

# data[].attributes.headline
Με συνοπτικέ

# data[].attributes.body
Με συνοπτικές διαδικασίες μέσα σε δύο μέρες τίποτε δε θύμιζε τη λίμνη πια. Έμοιαζε με απλό έδαφος.Τα ζώα και τα πουλιά έφυγαν και τα φυτά γύρω της μαράθηκαν.Ο κόσμος πια προσπερνούσε και γυρνούσε το κεφάλι του. Ήθελε να ξεχάσει... Πέρασαν 7-8 χρόνια και οι κάτοικοι παρατήρησαν έντονη υγρασία στο έδαφος σε εκείνο το σημείο. Αποφάσισαν να ανοίξουν μια μεγάλη τρύπα. Έκπληκτοι διαπίστωσαν  ότι είχε δημιουργηθεί από κάτω μια λίμνη, η οποία θύμιζε την προηγούμενη .Αποφάσισαν να την λένε η "μαύρη λίμνη" εξαιτίας του ότι είχε γεννηθεί υπόγεια με σκοτεινά νερά.  Το γεγονός όμως των προηγούμενων χρόνων κατά παράξενο τρόπο δεν αναμοχλεύτηκε καθόλου. Ίσως είχαν ανάγκη να το ξεχάσουν και να κάνουν μια καινούρια αρχή.

# data[].attributes.headline
Μια τρύπα στην αυλή μας

# data[].attributes.subject
Μια τρύπα στην αυλή μας

# data[].attributes.body
Είναι  ένα μικρό γραφικό χωριό, χτισμένο πάνω σε μία βουνοπλαγιά γεμάτη ελιές και πουρνάρια. Το χωριό είναι  φημισμένο για το λάδι και τις ελιές του, καθώς οι κάτοικοι έχουν πολλούς ελαιώνες. Εμένα με λένε Λάμπρο αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν και Λαμπάδα. Έχω και άλλα παρατσούκλια να σας πω, αλλά δεν είναι του παρόντος. Σκοπεύω να σας αφηγηθώ την ημέρα που η ζωή μου άλλαξε ριζικά από μία μονάχα τρύπα, μία τρύπα στην αυλή μας.  Ήταν Κυριακή 20ης Μαϊου 1941.Ξυπνώντας πήγα στο σαλόνι για να βρώ τη μάνα, την αδερφή μου και την γιαγιά μου να κάθονται μέσα στο σαλόνι και να κουβεντιάζουν. Δεν ήξερα τι συζητούσαν, αλλά μάλλον θα λέγανε για τον πατέρα. Βλέπετε ο πατέρας είχε φύγει για το μέτωπο στην Αλβανία. Όλο τον προηγούμενο καιρό μάς έστελνε γράμματα αλλά από τότε που η χώρα μας συνθηκολόγησε δεν έχουμε νέα του. Καλημέρισα την οικογένεια μου και βγήκα στην αυλή. Μόλις βγήκα είδα τον κύριο Ανδρέα τον δάσκαλο του χωριού, τον γείτονα μας, καθώς και άλλους συγχωριανούς μας να κοιτάνε τον ουρανό. Έτσι από την περιέργεια μου κοίταξα και εγώ και αυτό που αντίκρισα με στοιχειώνει ακόμη και σήμερα. Μαύρα, κατάμαυρα αεροπλάνα να πετάνε από επάνω μας καθώς και αλεξιπτωτιστές να βγαίνουν από αυτά. Ύστερα οι χωριανοί έτρεξαν να αρματωθούν. Η μητέρα μου βγήκε από το σπίτι, με άρπαξε από το χέρι και με έβαλε μέσα στο σαλόνι. Εκεί λοιπόν, κάτω από ένα τραπέζι κρυβόταν η αδερφή μου με τη γιαγιά μου και τελικά κρύφτηκα και εγώ. Η μητέρα μου πήρε ένα παλιό τουφέκι του πατέρα και αφού μας είπε να μείνουμε μέσα, βγήκε να πολεμήσει και αυτή. Οι ώρες περνούσαν, έξω ακουγόντουσαν οι πυροβολισμοί. Όταν όμως άκουσα πάλι αεροπλάνα να περνάνε, υπέθεσα πως μετέφεραν και άλλους αλεξιπτωτιστές, όμως έκανα λάθος. Τα αεροπλάνα στην πραγματικότητα μετέφεραν βόμβες! Για πολλή ώρα ένας ήχος σαν τσίριγμα πλησίαζε σε εμάς, δυνάμωνε και δυνάμωνε μέχρι που ακούστηκε ένας δυνατός κρότος, καθώς οι τοίχοι του σπιτιού μας γκρεμίζονταν. Όταν όλα ησυχάσανε εγώ, αφού είδα πως η οικογένεια μου ήταν καλά βγήκα έξω να δω το μέγεθος της καταστροφής. Τότε φώναξα :"μια τρύπα στην αυλή μας!"

# data[].attributes.headline
Σαν ανοικτό 

# data[].attributes.body
Σαν ανοικτό στόμα ήταν  τώρα εκεί  να χάσκει μια τεράστια τρύπα που άνοιξαν τα θραύσματα από τις βόμβες που έπεσαν . Πήραμε με τη βοήθεια του γείτονα γρήγορα γρήγορα να γεμίζουμε την τρύπα με χώμα λες και έτσι θα εξαφανιζόταν το κακό που έγινε.

# data[].attributes.headline
Αυτό το ανοι

# data[].attributes.body
Αυτό το ανοιχτό στόμα που έχασκε έχει μένει χαραγμένο στη μνήμη μου. Έκανα πολλά χρόνια να περάσω από  τη γειτονιά . Δεν άντεχα να βλέπω τούτο το θέαμα. Έκλαιγε η ψυχή μου να βλέπω το κενό. Σήμερα όμως; Κάτι έπαθα και ένιωσα την ανάγκη να περάσω. Έπρεπε πλέον να ξεπεράσω αυτήν την άθλια παιδική ανάμνηση και πίστεψα  ότι τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή. Αυτό που είδα δεν με έκανε να απορήσω. Ένας μεγάλος όγκος τσιμέντου με κάτι μεγάλους σωλήνες που έβγαζαν γκρίζους καπνούς, είχαν αντικαταστήσει το δεντράκι μας. Μπορεί άραγε να προσφέρει την ίδια διασκέδαση στα παιδιά αυτό το βουνό τσιμέντου; Μα τι λέω; Στις κοινωνίες του χρήματος δεν χωράνε οι παιδικές φωνές...

# data[].attributes.headline
Κάτι γινόταν

# data[].attributes.body
Κάτι γινόταν και αντί να γεμίζει με το χώμα μεγάλωνε .Ήταν τόσο μεγάλη! Ολόκληρο σπίτι χωρούσε εκεί μέσα! Καθώς την περιεργαζόμουν  το μάτι μου έπεσε σε μια αλυσίδα. Άρχισα να την τραβάω όσο πιο πολύ μπορούσα αλλά τίποτα. Κατάλαβα πως η αλυσίδα ήταν χωμένη πολύ βαθιά και πήρα πάλι το φτυάρι.  Μετά από πέντε λεπτά το φτυάρι ακούμπησε κάτι σκληρό. Το πετάω λοιπόν  και αρχίζω να σκάβω με τα χέρια μου, ώσπου  έφτασαν σε μια μεγάλη στρογγυλή πλάκα που ενωνόταν με την αλυσίδα. Άρχισα να τραβάω την αλυσίδα από τη βάση και αυτή βγήκε με σχετική  ευκολία. Για κάποιο λόγο όμως μέσα στο άνοιγμα είχε φως και μια μεγάλη σκάλα.  Πήρα μια μικρή πέτρα και την ρίχνω για να δω το βάθος της. Μετράω λοιπόν χρόνο και μετά από δύο δεύτερα άκουσα την πέτρα. Λέω στον εαυτό μου "Δεν είναι βαθιά η τρύπα γιατί να μην δω τι έχει". Άρχισα να κατεβαίνω σιγά σιγά τη σκάλα και πήδηξα να δω τι είχε. Έμεινα με το στόμα ανοιχτό.Ναι, ήμουν σίγουρος για αυτά που είδα, ήταν ένα ολόκληρο σπίτι κάτω από το έδαφος με τρόφιμα και άλλα υλικά και έπιπλα . Πιάνω τότε να ανεβαίνω τη σκάλα όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να το πω στους δικούς μου. Η γιαγιά μου δεν με πίστεψε στην αρχή.  Φωνάζω και την αδερφή μου και μόλις ήρθε κατεβήκαμε όλοι μαζί. Τελικά η μητέρα μάς εξήγησε πως ο πατέρας μας μαζί με έναν φίλο του πριν φύγει έφτιαξε αυτή την τρύπα για περίπτωση ανάγκης. Αποφασίσαμε πως από εδώ και πέρα θα μένουμε εδώ μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος επειδή έχει ό,τι χρειαζόμαστε.  Κάθε μέρα εγώ με την αδερφή μου βγαίναμε έξω για να μάθουμε νέα. Όταν τελείωσε ο πόλεμος βιαστήκαμε να πάμε επιτέλους πάνω και να συνεχίσουμε τη ζωή μας . Τέλος πάντων ,τις επόμενες μέρες την καλύψαμε με χώμα, βάλαμε επίσης λουλούδια για να ομορφύνει ξανά ο κήπος. Την τρύπα αυτή την κρατήσαμε μυστικό μεταξύ μας και ζήσαμε την υπόλοιπη ζωή μας στο μικρό σπιτικό που είχαμε.