# data[].attributes.body
Μία φορά και έναν καιρό υπήρχε μια οικογένεια που ζούσε στην Ουκρανία. Όλα ήταν υπέροχα στο χωριό που έμεναν μέχρι την μια ημέρα που όλα άλλαξαν. Εισέβαλλαν οι Ρώσοι μέσα στο χωριό τους, πήραν τα παιδιά τους και ανάγκασαν τους γονείς να αρχίσουν να μαζεύουν τα πράγματα τους και τα φύγουν σε μια άλλη χώρα. Οι γονείς ένιωθαν πολύ λυπημένοι διότι έχασαν τα παιδιά τους.10 χρόνια αργότερα, οι Ουκρανοί κέρδισαν τους Ρώσους, όλοι οι αιχμάλωτοι έφυγαν και όταν οι γονείς το έμαθαν, αμέσως πήραν όλα τα πράγματα τους, αγόρασαν εισιτήρια για την Ουκρανία και πήγαν να δουν τα παιδιά τους. Τέλος, επέστρεψε η οικογένεια ενωμένη και έζησαν από τότε ειρηνικά και πέρασαν υπέροχα μέχρι τον θάνατο τους.

# data[].attributes.headline
Ανέστης Πανούσης 

# data[].attributes.subject
Ανέστης Πανούσης 

# data[].attributes.body
Μια ηλιόλουστη μέρα εγώ και ο πατέρας μου ξυπνήσαμε γεμάτοι όρεξη να πάνε για έναν περίπατο. Φάγαμε το πρωινό μας ετοιμαστήκαμε και φύγαμε στο βουνό ,εκεί περπατούσαμε πολλές ώρες αλλά κάτι δεν φαινόταν αληθινό . Υπήρχαν παντού φυτά καθαρός αέρας, ζωάκια και μια ωραία μυρωδιά των φυτών και του υγρού γρασιδιού. Λίγο πριν γυρίσουμε σπίτι ο πατέρας μου μου λέει "πως σου φάνηκε αυτός ο περίπατος παιδί μου"
Εγώ απάντησα ειλικρινά και είπα πως βαρέθηκα και ήθελα να γυρίσω σπίτι να ξεκουραστώ ο πατέρας μου με σταμάτησε εκείνη την στιγμή και μου ξεφώνησε "Αγόρι μου να είσαι ευχαριστημένος με αυτά που έχεις κάποια παιδιά δεν μπορούν να φάνε και να δουν το φως του ήλιου ξανά. Σκεφτόμουν πολλές ώρες αυτό που με είπε ο πατέρας μου μέχρι που.. μέχρι που ξύπνησα. Ξύπνησα από έναν θόρυβο βόμβας, τότε κατάλαβα ότι εμένα στην Παλαιστίνιος χωρίς γονείς παρά μόνο την δίδυμη αδελφή μου που είναι 4.Μου είχε πει ο πατέρας μου λίγο πριν αποβιώσει να την προσέχω την αδερφή μου γιατί ήξερε ότι θα μπορέσει να ξαναέρθει και να φύγουμε μακριά από αυτό το κράτος . Περιμένω να έρθει εδώ και 1 μήνα όμως δεν έχω απάντηση ακόμη . Μάλλον θα χρειαστεί να φύγω μόνος μου με την αδερφούλα μου κρυφά ένα βράδυ αφού δεν επιβίωσε κάνεις... Ελπίζω να ζήσω κάποτε ειρήνη ....

# data[].attributes.attachment_caption
Η ειρήνη στις καρδιές μας

# data[].attributes.body
Σε ένα πεδινό χωριό, δυο χωρικοί, αιώνιοι εχθροί, μάλωναν σε καθημερινή βάση για το ποιος από τους δυο θα έχει πρώτος πρόσβαση στο νερό του ποταμού που κυλούσε δίπλα από τα κτήματα τους.

Όλο το υπόλοιπο χωριό με τους κατοίκους του είχε βρει την ισορροπία ανάμεσα τους και κανείς δεν μάλωνε για τέτοια θέματα καθώς όλοι ήταν φιλήσυχοι άνθρωποι και δεν τους απασχολούσε το θέμα της προτεραιότητας. Όμως οι δύο παραπάνω συγχωριανοί ανταγωνιστικοί καθώς ήταν ως άνθρωποι, δεν έδιναν τόπο στην οργή και έτσι η αντιπαλότητα τους ολοένα και αυξανόταν.

Μέχρι που μια μέρα το παιδί του ενός από τους δυο αρρώστησε βαριά και χρειάστηκε επειγόντως άμεση μεταφορά στο νοσοκομείο που βρισκόταν χιλιόμετρα μακριά στην πόλη. Όμως ο πατέρας του παιδιού, ο ένας από τους δυο χωρικούς, μόλις είχε διαπιστώσει πως το αγροτικό του αυτοκίνητο είχε υποστεί μια βλάβη κι έτσι δεν μπορούσε να κινηθεί. Με θλίψη ανείπωτη έβγαλε μια κραυγή αγωνίας και δυστυχίας που δεν μπορούσε να μεταφέρει το παιδί του. Από έξω περνούσε ο αιώνιος «εχθρός» του, ο οποίος μπροστά στη δυστυχία του συνανθρώπου του, παραμέρισε την αντιπαλότητα που τους δίχαζε και έσπευσε να βοηθήσει.

Τελικά το παιδί σώθηκε χάρη στην παρέμβαση του «αντίπαλου» χωριανού κι ένα νέο συναίσθημα ήρθε για να φωλιάσει στις καρδιές τους, αυτό της αγάπης και της ειρήνης!

# data[].attributes.headline
Μια φορά κι έναν και

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μικρό χωριό της Ουκρανίας ήταν μια παρεα παιδιών.Όλα «κυλούσαν» με παιχνίδι και γέλιο μέχρι που ακούστηκε το μπαμ.Οι Ρώσοι εισέβαλαν στην Ουκρανια με τανκ και αλά πολεμικά άρματα μάχης.Αυτή η βραδιά θα μείνει αξέχαστη στα παιδιά.Την επόμενη μέρα τα παιδιά πήραν μια απόφαση.Να πάνε μπροστά από ένα τανκ και να προσπαθήσουν να σταματήσουν τον πόλεμο,και αυτό έκαναν.Δημιούργησαν μια γραμμή και στάθηκαν μπροστά από το τανκ.Αυτός που το οδηγούσε νευριασμένος ειπε να φύγουν απο εκεί που προφανώς δεν τον άκουσαν.Μετά απο πέντε λεπτά πήρε την απόφαση να κατέβει.Τα παιδιά λίγο ταραγμένα άρχισαν να πλησιάζουν προς το μέρος του και του μιλάνε ειρηνικά.Πέρασε μισή ώρα και μετά από προσπάθεια κατάφεραν να τον πείσουν.Έπειτα ειπε όλους τους Ρώσους να γυρίσουν στην χώρα τους και να κηρύξουν ειρηνη ανάμεσα στις δυο χώρες.Και ζήσαν αυτοί καλα και ‘μείς καλυτερα.

# data[].attributes.attachment_caption
Η ειρήνη είναι δικαίωμα όλων

# data[].attributes.headline
Κωνσταντίνα Π.

# data[].attributes.subject
Κωνσταντίνα Π.

# data[].attributes.body
Κάποτε σε μια μακρινή χώρα ζούσαν πολλοί άνθρωποι ενωμένοι και αγαπημένοι. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα μεταξύ τους και ζούσαν την ζωή τους ανέμελα και με ευχαρίστηση. Όμως μια μέρα μια γειτονική χώρα κήρυξε πόλεμο και όλα άλλαξαν. Οι κάτοικοι τρομαγμένοι και ανήσυχοι από την είδηση του πολέμου, άρχισαν να τρέχουν πανικόβλητοι, προσπαθώντας να προστατέψουν τις ζωές τους και τις περιουσίες τους. Τα σχολεία σταμάτησαν, τα καταστήματα έκλεισαν, συνέβησαν πολλές καταστροφές και όλη η καθημερινότητα των πολιτών άλλαξε. Μετά από έναν χρόνο ο πόλεμος ευτυχώς τελείωσε. Οι πολίτες δέχτηκαν τα καλά νέα με πανηγυρισμούς, γιατί ήξεραν ότι οι ζωές τους θα ξαναέβρισκαν τους παλιούς καλούς ρυθμούς τους. Είχαν βέβαια πολύ δρόμο μπροστά τους, μέχρι να ξαναφτιάξουν όσα καταστράφηκαν. Η ειρήνη όμως τους έδωσε ελπίδα και όνειρα, που είναι το μεγαλύτερο δικαίωμα όλων των ανθρώπων.

# data[].attributes.headline
Παναγιώτα Σ.

# data[].attributes.subject
Παναγιώτα Σ.

# data[].attributes.body
Κάποτε, υπήρχε μια χώρα, η οποία ήταν γνωστή για το πόσο ειρηνική ήταν, παρόλο που σε αυτή κατοικούσαν άνθρωποι διαφόρων φυλών και θρησκειών. Όλοι τους ήταν καλόκαρδοι, γενναιόδωροι, ευγενικοί Όλοι ζουσαν ήρεμα ώσπου μια μέρα όλα άλλαξαν. Ένας δικτάτορας πήρε την εξουσία και ανάγκασε τη την χώρα να ακολουθεί τους κανόνες μιας θρησκείας και ιδεολογίας. Ο λαός ζούσε στον φόβο και την αβεβαιότητα. Οι πολίτες δεν είχαν πλέον την ελευθερία τους και όποιος έφερνε αντίρρηση στο καινούριο καθεστώς αντιμετώπιζε ποινές . Η χώρα είχε γίνει ένας τόπος πόνου και απόγνωσης. Η κατάσταση ήταν τραγική, οι άνθρωποι μάλωναν μεταξύ τους, γίνονταν εξεγέρσεις οι οποίες καταπνίγονταν και πέθαινε κόσμος. Προσπάθησαν πολλές φορές να ρίξουν τον δικτάτορά τους αλλά ήταν μάταιο. Μια μέρα, ο λαός δεν άντεξε άλλο και αποφάσισε να κάνει άλλη μια προσπάθεια, να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Βγήκε στους δρόμους φωνάζοντας και απαιτώντας την παλιά τους ζωή. Ο δικτάτορας τους έστειλε στρατό να τους σταματήσει αλλά δεν κατάφερε να αγνοήσει αυτή την επανάσταση. Είχε έρθει επιτέλους εκείνη η μέρα, η μέρα της απελευθέρωσης. Ο δικτάτορας εγκατέλειψε την χώρα και δεν επέστρεψε ποτέ. Στο τέλος, όλα έγιναν ξανά όπως στην αρχή. Υπήρχε ξανά ειρήνη και ελευθερία. Όλοι ζούσαν ήρεμα, χωρίς ανούσιες εντάσεις.

# data[].attributes.body
Η απαγορευμένη φιλία

Στις αρχές του 1940,  σε ένα χωριό της Κρήτης ζούσε μια οικογένεια με δύο παιδιά τον Φρίξο και την Έλλη. Τα παιδιά ζούσαν ειρηνικά σε ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα. Μια μέρα μετακόμισε στη γειτονιά τους μια οικογένεια Ιταλών. Είχαν ένα παιδάκι που το έλεγαν Τζιοβάνι, και τα παιδιά έγιναν γρήγορα αχώριστοι φίλοι. Περνούσαν όλη τη μέρα μαζί εξερευνώντας το νησί, παίζοντας βώλους, τζαμί, κρυφτό και κυνηγητό. Η κατάσταση στην Ελλάδα έγινε επικίνδυνη  και κηρύχτηκε  ο πόλεμος με την Ιταλία. Η ζωή των παιδιών άλλαξε εντελώς. Τα γέλια και η ανεμελιά χάθηκαν. Ο Τζιοβάνι έφυγε από την Ελλάδα και επέστρεψε με την οικογένειά του στην Ιταλία. Τα παιδιά λυπήθηκαν πολύ γιατί έχασαν κάθε επικοινωνία μαζί του. Οι άντρες έφυγαν για τον πόλεμο,  οι καμπάνες και οι σειρήνες χτυπούσαν καθημερινά και όλοι κρύβονταν στα υπόγεια και στα καταφύγια. Το σχολείο δε λειτουργούσε και τα παιδιά δεν έπαιζαν στις αλάνες. Όλοι ζούσαν φοβισμένοι και πολλοί άνθρωποι σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Τα χρόνια πέρασαν, ο πόλεμος τελείωσε, τα παιδιά μεγάλωσαν και έφτιαξαν τις δικές τους οικογένειες. Ένα καλοκαίρι κάτι απίστευτο έγινε.  Ο Τζιοβάνι γύρισε στην Κρήτη και έψαξε να βρει τους φίλους του. Όλοι χάρηκαν πολύ κι από τότε δεν ξαναχώρισαν ποτέ!!

# data[].attributes.headline
Γιώργος Παναγιωτόπουλος

# data[].attributes.subject
Γιώργος Παναγιωτόπουλος

# data[].attributes.body
Ο  πόλεμος που ανέδειξε πόσο σημαντική είναι η ειρήνη

Ήταν μεσημέρι της Τρίτης 11η Μαρτίου 1941,όταν έσκασε η πρώτη χειροβομβίδα στο στρατόπεδο. Όλοι σώπασαν, εκτός από τους ανθρώπους που ούρλιαζαν, ενώ καιγόντουσαν ζωντανοί. ΚΑΛΥΨΟΥ! Μου φώναζε συνέχεια ο στρατηγός. Οι βόμβες σκάγανε μέσα στο στρατόπεδο η μια μετά την άλλη .Άρχισαν να  πυροβολούν χωρίς δισταγμό. Ότι υπήρχε όρθιο έπεφτε. Ο στρατηγός διέταξε να πάρουμε θέση για να πυροβολήσουμε. Κανείς δεν τα κατάφερε όσοι σηκώθηκαν για να αντεπιτεθούν κατέληξαν με σφαίρες σε όλο τους το σώμα. Ύστερα πετώντας ακόμη μια χειροβομβίδα έριξαν την πύλη του στρατοπέδου. Επικρατούσε πανικός, όλοι είχαμε αποδεχτεί σε τι κατάσταση θα βρισκόμαστε τα επόμενα λεπτά. Αιχμαλώτισαν τους πάντες, ακόμα και τα γυναικόπαιδα που βρισκόντουσαν στο στρατόπεδο για να προστατευθούν. Βάλανε τις γυναίκες τα παιδιά σε μια σειρά, τους έκλεισαν τα μάτια και τους εκτέλεσαν εν ψυχρό. Μετά ήρθε και η δική μας η σειρά. Μας έκλεισαν τα μάτια κα όλοι περιμέναμε το τέλος μας. Οι περισσότεροι είχαμε αρχίσει να δακρύζουμε βλέποντας  το μέλλον όλων μας να σβήνεται μέσα σε λίγα λεπτά. Όμως όλοι αυτοί οι λογισμοί σταμάτησαν όταν  το στόμα του αδίστακτου στρατηγού τους είπε λέξη ΠΥΡ! Τότε όλα τελείωσαν.

# data[].attributes.attachment_caption
Από καβγά σε ειρήνη.

# data[].attributes.headline
Δημοσθένης Ο.

# data[].attributes.subject
Δημοσθένης Ο.

# data[].attributes.body
Ο καβγάς ξεκίνησε από μία ασήμαντη αφορμή. Όλα άρχισαν μία συνηθισμένη μέρα που όλα τα παιδιά πήγαιναν
στο σχολείο όπου μία ομάδα αγοριών γυμνασίου ήθελαν να κάνουν
bullying παιδιά δημοτικού και να προκαλέσουν πόλεμο. Οπότε πήγαν και ξεκίνησαν να τους κοροιδεύουν.
Αλλά στην συνέχεια άρχιζαν
να παλεύουν και χτυπιούνται
ο ένας με τον άλλον ασταμάτητα.
Δεν τους πρόσεχε κανένας
για πάρα πολλή ώρα. Τότε
ένας καθηγητής πρόσεξε τα παιδιά
που χτυπιόντουσαν και πήγε
και τα είπε να μην ξανά μαλώσουν
και θα ήταν προτιμότερο να συμφιλιωθούν μεταξύ τους και
να κοπεί αυτός ο πόλεμος που είχε δημιουργηθεί. Έτσι στο τέλος
δώσανε όλοι τα χέρια τους και
δεν ξαναυπήρξε ποτέ κανένα
τέτοιο περιστατικό.
Τελικά είτε πρόκειται για μικρή
ομάδα ανηλίκων, είτε πρόκειται για κράτη οι διαφωνίες πρέπει να
λύνονται με ειρηνικούς τρόπους και
όχι με βία και πόλεμο.

# data[].attributes.body
Αναζητώντας την Ειρήνη

Ήταν η οικογένεια Smith.Μια μέρα ετοιμάζονταν να πάνε ένα ταξίδι στο τριήμερο που είχαν. Όταν έφτασαν στον προορισμό τους και ταίριαξαν τα πράγματα τους ακούστηκε ο φρικτός ήχος των σειρήνων του πολέμου. Η οικογένεια άρχισε να ξανά μαζεύει ότι προλάβει από τα πράγματα της. Μπήκαν γρήγορα στο αμάξι και έφυγαν όσο πιο μακριά μπορούσαν. Στην διαδρομή αυτή της απόδρασης ακούγονταν φωνές, πυροβολισμοί και βομβαρδισμοί. Παντού υπήρχε ομίχλη και παιδιά με τις μανάδες τους να τρέχουν να σωθούν αναζητώντας την Ειρήνη. Φτάσανε σε ένα μέρος που ήταν ασφαλές και υπήρχαν εκεί κι άλλες οικογένειες. Κάθισαν εκεί για ένα μισάωρο το πολύ ώσπου τους εισέβαλαν  οι αντίπαλοι στρατιώτες και… όλες τις οικογένειες.

# data[].attributes.attachment_caption
Η Κρυφή Ειρήνη.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό δάσος ζούσε ένα όμορφο και χαρούμενο σκιουράκι! Όμως κρατούσε ένα υπέροχο μυστικό. Μια μέρα, καθώς έπαιζε στο δάσος ανακάλυψε ένα μαγικό βελανίδι. Αυτό το βελανίδι αν φυτευόταν με φροντίδα και αγάπη ως ανταμοιβή θα έδινε ειρήνη και γαλήνη. Για αυτό λοιπόν, το σκιουράκι κρατούσε καλά κρυμμένο αυτό το μυστικό γιατί σε περίπτωση σύγκρουσης θα ωφελούσε όλο το δάσος. Οι μέρες περνούσαν και το σκιουράκι ακόμη να αποκαλύψει το μυστικό του. Ξαφνικά ξέσπασε μια έντονη διαμάχη στο χωριό και τότε αποφάσισε να μοιραστεί το μυστικό του. Πήγε λοιπόν και φύτεψε έναν καρπό στη μέση του δάσους όπου η ομορφιά του δέντρου θα άγγιζε όλες τις ψυχές των σκίουρων! Οι μέρες πέρασαν, το δέντρο μεγάλωσε και  οι καρποί του ήταν οι πιο γλυκοί σε όλο το δάσος. Όταν τα υπόλοιπα σκιουράκια δοκίμασαν επιτέλους τα βελανίδια ένιωσαν πως ένα κύμα ειρήνης τους κατέκλυσε και ότι όλες οι διαφωνίες που υπήρχαν στο δάσος εξαφανίστηκαν. Όλοι άρχισαν να χειροκροτούν το σκιουράκι και δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι αυτή η ειρήνη ήταν αποτέλεσμα ενός κρυμμένου μυστικού. Έτσι αποφάσισαν να την ονομάσουν Η Κρυφή Ειρήνη. Από εκείνη τη  μέρα φρόντιζαν το δέντρο σαν παιδί τους.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο παππούς και το εγγονάκι.

# data[].attributes.body
Πριν από αρκετά χρόνια ξέσπασε ένας τραγικός πόλεμος ανάμεσα σε όλα τα κράτη του κόσμου. Εκεί πέρα  ήτανε ο παππούς του μικρού Αλεξάνδρου όποιος πολεμούσε για την πατρίδα του. Δυστυχώς όμως υπήρχανε πολλές απώλειες εκεί πέρα όχι μόνο από ανθρώπους αλλά κι από μέλη του σώματος κάποιον άλλον ανθρώπων. Έτσι και ο παππούς του μικρού Αλεξάνδρου έχασε το ένα πόδι του στην τελευταία μάχη για την λήξη του πολέμου. Φτάσαμε λοιπόν στην σημερινή μέρα , ο Αλέξανδρος είναι στο σπίτι του παππού του και τον ρωτάει:  παππού πως έχασες το πόδι σου και αυτό σε κάνει να νιώθεις άσχημα; Ο Παππούς του απαντάει λέγοντας του ότι το έχασε στην τελευταία μάχη για την λήξη του καταστροφικού αυτού πολέμου και ότι δεν νιώθει άσχημα γιατί μπορεί αυτός να έχασε το πόδι του αλλά μετά από αυτό επήλθε Ειρήνη και πάλι στον κόσμο.

# data[].attributes.body
Η φωνή της Ειρήνης...

Ήταν ένα ήσυχο πρωινό στη διώροφη μονοκατοικία της οικογένειας Μάρτινς, όταν ξαφνικά το τηλέφωνο χτύπησε… Η μητέρα σκούπισε τα χέρια της στην  καρό ποδιά της και κατευθύνθηκε προς το έπιπλο. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο πεθερός της, ο οποίος την πληροφόρησε… ότι… ότι ο πόλεμος είχε αρχίσει…

-       Ειρήνη, Αγάπη, κατεβείτε γρήγορα κάτω! Δεχόμαστε επίθεση! Πρέπει να φύγουμε αμέσως! Αγάπη, βοήθησε την αδελφή σου να φτιάξει μία βαλίτσα μόνο με τα απαραίτητα, εγώ θα πάω να κλείσω τα παράθυρα της κουζίνας και του μπάνιου…

-       Μαμά, γιατί πρέπει να κάνω βαλίτσες; Πηγαίνουμε στη θάλασσα να δούμε τη γιαγιά; Τι ωραία! Πόσα μαγιό χρειάζεται να πάρω;

-       Όχι Ειρηνάκι μου, δυστυχώς …

-       5 φτάνουν;

-       Ειρήνη! Φτάνει! Βάλε 2 φορέματα στο μπλε σάκο, γιατί πρέπει να φύγουμε! Είπε τρέμοντας η αδελφή της.

-       Ο μπαμπάς θα έρθει και αυτός μαζί μας; Μου έχει λείψει…

Κάπως έτσι έσβησε σιγά σιγά η φωνή της Ειρήνης και ακούστηκε ένα δυνατό ΜΠΑΜ.

Μία ακόμα φωνή που έσβησε… Μία ακόμη φορά που η Ειρήνη δεν ακούστηκε…

# data[].attributes.attachment_caption
Οι δυο φυλές.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε μια μακρινή χώρα, ζούσαν δύο φυλές που βρίσκονταν σε πόλεμο για πολλά χρόνια. Ο πόλεμος είχε καταστρέψει τη γη τους και είχε αφήσει πίσω του μόνο κατεστραμμένα σπίτια και αποθήκες. Οι δύο φυλές συνέχιζαν ν αγωνίζονται, αλλά οι άνθρωποι τους είχαν βαρεθεί τη βία. Ήθελαν ν αποκτήσουν ειρήνη και ν αφήσουν πίσω τους τη σκληρή ζωή του πολέμου αλλά κανείς δεν το παραδεχόταν. Μια μέρα, οι αρχηγοί τους συγκεντρώθηκαν για ν αποφασίσουν τη μοίρα τους. Ο σκοπός τους ήταν να σταματήσουν την έχθρα τους, όμως ποιος θα τολμούσε να το πει. Τελικά δεν κατέληξαν πουθενά, το πείσμα και των δυο ήταν μεγάλο, ο εγωισμός τους ακόμα μεγαλύτερος. Έτσι, συνέχισαν τον πόλεμο παρά την θέλησή τους, όμως η κατάσταση δεν ήταν απλή, ο πόλεμος έγινε ακόμα πιο σκληρός. Έγιναν πυρηνικές καταστροφές, χάθηκαν ακόμα πιο πολλές οικογένειες, διαλύθηκαν περισσότερες πόλεις... Ο λαός δεν το άντεχε άλλο αυτό, αποφάσισε να επαναστατήσει μόνος του, εναντίον των αρχηγών τους. Κατέβηκε στις κατεστραμμένες Πόλης και φώναζε, ώστε να μαθευτεί η εκστρατεία τους. Οι αρχηγοί, άκουσαν τα παράπονα του λαού και κατάλαβαν πόσο ανόητο ήταν αυτό που έκαναν. Είχαν βάλει τα προβλήματά τους, πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Και έτσι, οι δύο φυλές συμφώνησαν ν αφήσουν πίσω τους τη βία και ν αγωνιστούν γι αυτό που πίστευαν. Στο τέλος, συμφιλιώθηκαν και έζησαν ευτυχισμένοι.

# data[].attributes.attachment_caption
Η θησεία για την Ειρήνη 

# data[].attributes.body
Κάποτε σε μια μακρινή χώρα ζούσε ένα παιδί που τον έλεγαν Ιάκωβο. Δούλευε ως αστυνομικός για την κυβέρνηση. Η οικογένεια του ήτανε φημισμένη για τους ικανούς στρατηγούς που είχε οι οποίοι είχανε δημιουργήσει ένα δικό τους είδος όπλου που ήταν πολύ ισχυρό και κατατρόπωνε τους πάντες .  Μια μέρα μια συμμορία αποφάσισε εισβάλει στην χώρα με όπλα και να δημιουργήσει φασαρία. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί κατάφεραν να τους σταματήσουν. Αλλά μετά από μερικές μέρες μαθεύτηκε ότι οι εγκληματίες είχαν χρησιμοποιήσει τα όπλα που είχε φτιάξει η οικογένεια του Ιάκωβου, πράγμα το οποίο ακουγόταν παράλογο αφού κανένας εκτός από τους ίδιους δεν ήξερε πως λειτουργούν. Έτσι ο κόσμος άρχισε να υποπτεύεται πως η οικογένεια του τους πρόδωσε κι αποφάσισαν να βάλουν τον δυνατότερο από τους αστυνομικούς τους, ο οποίος δεν ήτανε άλλος από τον Ιάκωβο, να τους σκοτώσει.  Ο Ιάκωβος λοιπόν ενώ γνώριζε πως αν το έκανε αυτό θα ζούσε όλη την υπόλοιπη ζωή του σαν εγκληματίας, ήξερε εάν δεν το έκανε η οικογένεια του θα κήρυττε εμφύλιο πόλεμο κάτι που θα ήτανε απολύτως καταστροφικό. Έτσι για χάρη της χώρας του και  χάρη της ειρήνης έκανε την ζωή του εφιάλτη έτσι ώστε οι ζωές τον άλλων να μην χρειαστεί να νιώσουν ποτέ ξανά τον πόνο του πολέμου.

# data[].attributes.attachment_caption
Το νησί της ειρήνης.

# data[].attributes.body
Κάποτε σε μια μακρινή χώρα ξέσπασε ένας τρομερός πόλεμος που κατεδάφιζε τα πάντα στο πέρασμά του. Υπήρξαν νεκροί, πρόσφυγες, αλλά και κάποιοι που πολέμησαν για την πατρίδα τους. Ο Κώστας ένας απλοϊκός στρατιώτης δεν άντεχε άλλο πια τον πόλεμο, είχε κουραστεί να βλέπει κάθε μέρα νεκρούς γύρω του, όλο και περισσότεροι να ξεψυχούν μπροστά του και γι' αυτό έπρεπε να κάνει κάτι. Τότε θυμήθηκε για έναν μύθο που του έλεγε η μαμά του όταν ήταν μικρός, πως πέρα από τον ορίζοντα της θάλασσας υπήρχε το νησί της ειρήνης. Ο  μύθος έλεγε πως αν καταφέρεις και πάρεις το μαγικό λουλούδι της ειρήνης που φυλασσότανε από έναν δράκο και το φύτευες στην χώρα που ήθελες να σταματήσει ο πόλεμος όλα θα γίνονταν όπως παλιά.  Κι εστί ξεκίνησε το ταξίδι του, πέρασε 4 μερόνυχτα στην θάλασσα προσπαθώντας να δαμάσει τα κύματα, ώσπου τελικά κατάφερε να φτάσει στον προορισμό του. Όμως όταν έφτασε στον δράκο και τον αντίκρισε φαινόταν πολύ φιλικός. Την επόμενη στιγμή ο δράκος σηκώθηκε στα δυο πίσω πόδια του και ρώτησε τον Κώστα τι αναζητούσε, και εκείνος του τα είπε όλα.  Ο δράκος έδειξε κατανόηση στον νεαρό και του πρόσφερε το λουλούδι, τον πήρε στην πλάτη του και ταξίδεψαν πίσω στη χώρα του. Μόλις οι στρατιώτες είδαν τον δράκο, σταματήσαν και τρομαγμένοι έφευγαν να κρυφτούν, ενώ κάποιοι προσπάθησαν να τον σκοτώσουν αλλά δεν κατάφερναν τίποτα. Τότε ο Κώστας κατέβηκε από πάνω του και έσκαψε μια τρύπα για να το φυτέψει, και μέσα σε λίγα λεπτά φύτρωσε και όλοι είδαν ένα όραμα  για το μέλλον, όλα είχαν καταστραφεί η γη τα σπίτια τα πάντα. Τότε κατάλαβαν πως αν συνεχίσουν να καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμα τους δεν θα μείνει τίποτα για αυτούς μόνο μια ερημιά η οποία θα είχε σκεπάσει τα πτώματα των νεκρών. Ακριβώς μετά πέταξαν τα όπλα τους κάτω και ζητωκραύγασαν για την ειρήνη. Από τότε δεν υπήρξε κανένας άλλος πόλεμος και όλοι έζησαν μια μεγάλη και ήρεμη ζωή ξέροντας πως η ειρήνη είναι τα θεμέλια για τα πάντα.

# data[].attributes.attachment_link.title
νησι της ειρηνης

# data[].attributes.body
Γουχάν, Πέμπτη 1998

Μέρα 1η

Αγαπητό μου ημερολόγιο, έχουν περάσει 6 μέρες από όταν άρχισαν φρικτά γεγονότα να συμβαίνουν στη πόλη, 6 μέρες από όταν αρχίσαν οι άνθρωποι να συμπεριφέρονται περίεργα ,6 μέρες από όταν ο ήλιος σταμάτησε να λάμπει , τα πουλιά σταμάτησαν να κελαηδάνε , τα λουλούδια σταμάτησαν να ανθίζουν και ο κόσμος σαν να…σταμάτησε να γυρίζει. Έχω χάσει τούς πάντες. Η μαμά ακόμα δεν έχει γυρίσει από το ψάξιμο για φαγητό και εγώ έχω μείνει μόνος να κοιτάζω τον πατέρα μου να ξαπλώνει νεκρός στο πάτωμα κοιτάζοντας με συνεχώς σαν να ζητάει βοήθεια σαν να θέλει να κλάψει αλλά να μην θέλει να με φοβίσει σαν να ….φοβάται, ή απλώς δεν θέλω εγώ να νιώθω μόνος.

Μέρα 2η

Η μαμά γύρισε τραυματισμένη αλλά εγώ προσπαθώντας να φύγω από εδώ έχω ξεμείνει σε μια γωνιά του σπιτιού αφού συντρίμμια έπεσαν και με εγκλώβισαν χωρίς νερό χωρίς φαγητό χωρίς τίποτα. Κι όμως εκεί που νόμιζα ότι όλα τελείωσαν άκουσα φωνές να μπαίνουν προς τα μέσα. Τότε πρόσεξα ότι μέσα από τις βαριές πέτρες υπήρχε μια τρύπα. Η μαμά μου είπε να μην φοβάμαι, να κάνω ησυχία, και ό,τι κι αν γίνει να μην κοιτάξω έξω. Αυτή πήγε να ανοίξει την πόρτα και πριν προλάβει να πει τίποτα ακούστηκαν πυροβολισμοί. Aγχώθηκα και χωρίς δεύτερη σκέψη κοίταξα έξω από το άνοιγμα. Υπήρχαν άνθρωποι που κινούνταν μέσα στον χώρο σαν να ψάχνουν για κάτι. Τότε άρχισαν να ακούγονται ουρλιαχτά και όταν έστρεψα το βλέμμα μου το μόνο που μπορούσα να δω ήταν το ακόμα ζωντανό ματωμένο πρόσωπό της που μπορούσε οποιοσδήποτε εκείνη την στιγμή να καταλάβει ότι δεν ήθελε βοήθεια αλλά να τελειώσει πιο γρήγορα η στιγμή.

# data[].attributes.body
Οι συνέπειες του πολέμου
Ήτανε πολύ νωρις κατά τις 5:00 το πρωί. Ο μπαμπάς μου με ξύπνησε αναστατωμένος και μου είπε ότι θα πάμε στην αγορά να πάρουμε φρούτα για τρόφιμα διότι έχει ξεκινήσει πόλεμος. Εγώ τότε δεν καταλάβαινα τι σημαίνει και φυσικά δεν ήθελα να πάω τόσο νωρίς αλλά ετοιμάστηκα και πήγα μαζί του. Καθώς προχωρούσαμε βρεθήκαμε μπροστά σε μία διασταύρωση και μου είπε να πάω από τη δεξιά κατεύθυνση αυτός θα πάει από την αριστερή και οταν τελειώσουμε θα συναντηθούμε πάλι εδώ. Εγώ καθώς πήγαινα είδα κάποιον να πετάει ένα παράξενο παιχνίδι κάτω πήγα και το πήρα στα χέρια μου αλλά από κείνη τη στιγμή δεν θυμάμαι τίποτα είχα κλείσει μάλλον τα μάτια όταν τα ξανά άνοιξα είδα τον μπαμπά μου να είναι πάνω από το σώμα μου. Είχα κλειστά μάτια αλλά μπορούσα να δω. Τότε κατάλαβα τι συνέβαινε όταν μου το είχε πει ο μπαμπάς μου για πρώτη φορά για τον πόλεμο δεν καταλάβαινα πόσο βαριά είναι η λέξη πόλεμος αλλά εκτός από αυτό εκείνη την μέρα κατάλαβα και την σημασία της ειρήνης. Τώρα όμως έμαθα τη σημασία του πολέμου  με το χειρότερο τρόπο. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι αυτό που βρήκα δεν ήταν παιχνίδι...

# data[].attributes.attachment_caption
Το περιστέρι 

# data[].attributes.body
Σε μια μακρινή χώρα ήταν ένα μικρό αγοράκι που τον έλεγαν Αλέξανδρο αυτός ήταν μόλις 8 χρονών και ζούσε μαζί με τους γονείς του σε ένα μικρό σπίτι αλλά ήταν αρκετά απομακρυσμένοι συναισθηματικά μεταξύ τους. Τότε ξεκίνησε και ο πόλεμος οπότε αυτός δεν είχε σε ποιόν να πει τα συναισθήματα του .Μια ξαδέρφη του η Έλενα ζούσε αρκετά  μακριά του και δεν μπορούσαν να μιλήσουν εύκολα. Αλλά η Έλενα αγαπούσε τον Αλέξανδρο σαν μικρό αδερφό γιατί και αυτή ήταν μόνο 14 χρονών. Έτσι άρχισε να του στέλνει διάφορα γράμματα για να τον ρωτήσει πώς είναι και τι κάνει τώρα που έχει πόλεμο στην χώρα του. Αυτός ήταν πολύ στεναχωρημένος και φοβισμένος γιατί κάθε λεπτό  μπορεί να ήταν και το τελευταίο του . Κάποια στιγμή ο μπαμπάς του φυσικά έπρεπε να φύγει για να πάει να πολεμήσει . Ο Αλέξανδρος μετά από έναν μήνα αφότου είχε ξεκινήσει ο πόλεμος συνέχισε να μιλάει με την Έλενα γιατί τον βοηθούσε έστω και λίγο να ξεχαστεί . Επιτέλους έφτασε και η ημέρα που είχε γενέθλια αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να  τα γιορτάσει φυσικά . Ώσπου του ήρθε ένα δέμα που ήταν από την Έλενα και μέσα είχε μια κάρτα και ένα περιστέρι , η κάρτα είχε πολλές ευχές με αποτέλεσμα ο Αλέξανδρος να σταματήσει να κλαίει όπως τις άλλες μέρες . Μετά από λίγο καιρό ευτυχώς τελείωσε και ο πόλεμος και κατάφερε και είδε την Έλενα. Η ειρήνη δεν είναι απλά μια λέξη αλλά μια ολόκληρη σημασία που θα πρέπει να υπάρχει σε όλες τις χώρες γιατί χωρίς αυτήν δεν θα υπήρχε ανθρωπότητα .

# data[].attributes.attachment_caption
Ο νέος συμβιβασμός

# data[].attributes.body
Κάποτε σε μια πόλη μακρινή ζούσαν πολλοί άνθρωποι αγαπημένοι και μονιασμένοι. Δεν υπήρχαν διαφωνίες και φασαρίες ποτέ. Οι κάτοικοι ήταν πάντα ευγενικοί και καλοσυνάτοι, θέλοντας πάντα να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους. Ξαφνικά αυτό το γαλήνιο περιβάλλον διαταράχτηκε όταν στη πόλη μετακόμισε μία νέα οικογένεια. Αυτή διέφερε στη νοοτροπία και στις συνήθειές της σε σχέση με τους ντόπιους κατοίκους Συχνά, δημιουργούσε προβλήματα όπως ασέβεια των κανόνων συμβίωσης, πρόκληση φασαριών και καυγάδων χωρίς συγκεκριμένη αιτία, διάδοση ανακριβειών και άλλα πολλά. Παρόλα αυτά με το πέρασμα του χρόνου δημιούργησαν φιλίες και ενσωματώθηκαν στο κοινωνικό σύνολο, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν μία δική τους κοινότητα διασπείροντας τη διχόνοια ανάμεσά τους. Από τη μία πλευρά υπήρχαν μερικοί κάτοικοι που τους αντιπαθούσαν και τους εχθρεύονταν και από την άλλη μερικοί που τους συμπαθούσαν και τους υποστήριζαν. Δεν άργησαν να ξεσπάσουν πολλοί και έντονοι καβγάδες μεταξύ τους και η πόλη που κάποτε ήταν ευτυχισμένη, πλέον ήταν διχασμένη και θυμωμένη. Σύντομα πολλοί κάτοικοι και από τις δύο μεριές συνειδητοποίησαν πως δεν χρειαζόταν να έρχονται σε σύγκρουση και πως έπρεπε να συμβιβαστούν. Μάλιστα, πολλοί είχαν την ιδέα να επαναπροσδιορίσουν τους νόμους. Έτσι, θα απολάμβαναν όλοι μία άνετη και χαρούμενη ζωή, κάνοντας υποχωρήσεις και από τις δύο πλευρές.

# data[].attributes.body
Η εξέγερση
Ήταν μια όμορφη μέρα, έκανα το πρωινό μου μπάνιο όπως συνήθως και πήγαινα να φάω το πρωινό μου με την οικογένεια και όπως πάντα ο μπαμπάς έπαιρνε την πρωινή εφημερίδα. Μόλις την έπιασε στα χέρια του γούρλωσε τα μάτια του και είπε<< αύριο θα φωνάξουμε όλη την οικογένεια να διαμαρτυρηθούμε γιατί λέει ότι ο πρωθυπουργός θα θελήσει να κάνει πόλεμο για τα πετρέλαια της Αφρικής αλλά λέει ότι άμα ο κόσμος είναι τόσος πολύς για την διαμαρτυρία θα μαθευτεί στις ειδήσεις για το τι είναι και δεν θα μπορεί να κάνει τον πόλεμο, διότι θα το μάθουν και αλλά κράτη και δεν θα αφήσουν να συμβεί>> .Έτσι εγώ ετοιμάστηκα για αύριο.

Την επόμενη μέρα πήγαμε όλοι για διαμαρτυρία και φωνάζαμε συνθήματα κατά του πολέμου , ήταν και ένας εκπαιδευτής πουλιών και έβαλε τα περιστέρια του να κρατάνε κλαδιά ελιάς .Τελικά, είχε μαζευτεί πολύς κόσμος έτσι μαθεύτηκε και δεν έγινε πόλεμος και ηρεμήσαμε όλοι.

# data[].attributes.body
Οι αντίπαλες ομάδες
Μια φορά και έναν καιρό , ο Πασχάλης και ο πατέρας του Νίκος πήγαν να παρακολουθήσουν τον ποδοσφαιρικό αγώνα του Κώστα που ήταν ο μικρότερος στην οικογένεια . Χαρούμενοι και οι τρείς εκτός από τον Κώστα που ήταν και λίγο αγχωμένος μπήκαν στο αμάξι ανυπόμονοι για ένα απολαυστικό παιχνίδι . Μόλις έφτασαν στο γήπεδο , Ο Πασχάλης και ο πατέρας του κάθισαν στην κερκίδα ενώ ο Κώστας στα αποδυτήρια με τους συμπαίκτες του να βάλει τα ποδοσφαιρικά του παππούτσια και την στολή για να αγωνιστεί . Όλοι περίμεναν ένα πραγματικό ντέρμπι αφού και οι δυο ομάδες είχαν αποδείξει πόσο καλές ήταν στα προηγούμενα παιχνίδια και μάλιστα οι μόνες αήττητες . Μόλις άρχισε το παιχνίδι οι γονείς και των δύο ομάδων χειροκρότησαν τα παιδία τους . Όλα κυλούσαν ομαλά οι δύο ομάδες ήταν ισόπαλες και στην τελευταία φάση του αγώνα ένα παιδί χτύπησε σοβαρά σε ένα μαρκάρισμα . Παρόλο που ο παίκτης ήταν της αντίπαλης ομάδας ο πατέρας του Κώστα έσπευσε στο σημείο και ως γιατρός βοήθησε το παιδί να ξανασηκωθεί και όλοι ανεξαρτήτως ομάδας τον χειροκρότησαν . Μόλις τελείωσε ο αγώνας και οι δύο γιοι ήταν περήφανοι για τον μπαμπά τους που βοήθησε τον αντίπαλο και παρόλο που ήταν ένας σκληρός αγώνας τα παιδιά και οι γονείς έδειξαν τι πάει να πει ειρήνη .

# data[].attributes.body
Ο Θρύλος της Χαμένης Ειρήνης
Παλιά, σε ένα μακρινό βασίλειο υπήρχε πόνος και δυστυχία που οφειλόταν στα πολλά χρόνια μιας σύγκρουσης που συνεχιζόταν χωρίς τέλος στα εδάφη του.  Εκεί τα βράδια εμφανιζόταν ένας αστέρας, ο Αστέρας της Ελπίδας, που φώτιζε τον νυχτερινό ουρανό. Ο λαός πίστευε ότι αν κάποιος ακολουθούσε τον φωτεινό αυτό αστέρα, θα έβρισκε τη χαμένη ειρήνη τους, που είχε χαθεί κατά τη διάρκεια της μακράς σύρραξης. Έτσι μια μέρα ένας νεαρός, τολμηρός και αποφασισμένος, ανέλαβε το ταξίδι για να ανακτήσει την ειρήνη για την αγαπημένη του πατρίδα. Κρέμασε στο λαιμό του ένα μενταγιόν με το σχήμα του αστέρα της Ελπίδας και ξεκίνησε. Στην αρχή συνάντησε στον δρόμο του έναν άγριο δράκο που φόβιζε τους πάντες. Αντί να τον πολεμήσει, όμως, τον αντιμετώπισε με αγάπη και τον μετέτρεψε σε φίλο του. Μετά από μέρες αναζήτησης, βρήκε ένα μικρό παιδί που περιπλανιόταν μόνο του. Το παιδί τον πλησίασε με χαρά και τον οδήγησε σε μια υπέροχη κοιλάδα.
Στο κέντρο της κοιλάδας βρισκόταν μια λαμπερή, μαγική πηγή. Το νερό της πηγής ακτινοβολούσε με αστραφτερά χρώματα στο πανέμορφο δάσος. Όταν ο νεαρός άγγιξε το νερό, ένιωσε ένα αίσθημα εσωτερικής γαλήνης και καλοσύνης να τον πλημμυρίζει. Τότε κατάλαβε ότι αυτή η πηγή δεν ήταν μια απλή πηγή, αλλά ένα σύμβολο της ειρήνης που προέρχεται από την αλληλεγγύη και τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων και της φύσης. Αποφάσισε, λοιπόν, να πάρει λίγο από το νερό της αυτής της πηγής στον αγγελικό αστέρα που κρεμούσε από τον λαιμό του και αντανακλούσε την ειρήνη και την αγάπη. Ο νέος επέστρεψε στο βασίλειό του, διηγήθηκε στο λαό τις περιπέτειές του, τους έδωσε να πιουν το νερό της πηγής και να καταλάβουν την ομορφιά της ζωής, της φύσης και της συμφιλίωσης. Μοιράστηκε το μήνυμα της ειρήνης με τους πολίτες που κατάλαβαν τα λάθη τους και μετάνιωσαν, οπότε το βασίλειο έγινε πιο ενωμένο και ευτυχισμένο από ποτέ.

# data[].attributes.body
Τα δύο μαχόμενα αδέρφια

Μια φορά κι έναν καιρό, κάποτε στον μεσαίωνα, υπήρχε ένα μεγάλο ισχυρό βασίλειο. Ο βασιλιάς του, είχε δύο δίδυμα παιδιά που τα πήγαιναν τέλεια μεταξύ τους. Όταν όμως έγιναν δεκαοκτώ ετών , ο πατέρας τους τούς είπε ότι θα έπρεπε  να μοιραστούν την περιουσία και την εξουσία τους. Φυσικά, τα δύο αδέρφια διαφώνησαν και κήρυξαν πόλεμο μεταξύ τους.  Οι γονείς τους προσπάθησαν να τούς αποτρέψουν αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο πόλεμος ξεκίνησε και όλοι κλήθηκαν να πάρουν το μέρος κάποιου. Και οι δύο , υπόσχονταν υπέροχα πράγματα στον λαό προκειμένου να πάρουν το μέρος τους, αλλά το μόνο που χρειαζόταν πραγματικά ο κόσμος ήταν ειρήνη . Οι μάχες ωστόσο  συνέχιζαν και ο στρατός και των δύο πλευρών είχε αρχίσει να εξαντλείται. Το βασίλειο και οι άνθρωποι του, μαράζωναν μέρα με την μέρα, όσπου κάποια στιγμή , τα αδέρφια αποφάσισαν να συζητήσουν κατ' ιδίαν . Όταν βρέθηκαν , και συνειδητοποίησαν τι είχαν κάνει, αμέσως ζήτησαν συγνώμη ο ένας στον άλλον , αλλά και στον λαό τους. Κατάλαβαν τη σημασία της ειρήνης και ανοικοδόμησαν όσα είχε καταστρέψει ο πόλεμος. Από τότε , κυβερνούσαν μαζί και ήταν όλοι ευτυχισμένοι!

# data[].attributes.headline
Απόστολος Σ. 

# data[].attributes.subject
Απόστολος Σ. 

# data[].attributes.body
Ο «Ήρωας»

Ήταν βράδυ και ήμουν σε περιπολία, όταν ξαφνικά έσκασαν οι πρώτοι πυροβολισμοί από τις ταράτσες, οι χειροβομβίδες έσκαγαν από εδώ και από εκεί, τότε ο λοχίας μας είπε ότι έπρεπε να καλυφτούμε μέσα στα σπίτια που μας περικύκλωναν. Καθώς ανταποδίδαμε πυρά, ένας στρατιώτης χτυπήθηκε και δεν τον ξαναείδα ποτέ ξανά. Όταν μπήκαμε στην κατοικία προς τα δεξιά μας βρήκαμε έναν προσωρινό και ασφαλές τόπο, για να πάρουμε μία ανάσα και να ξαναγεμίσουμε τα όπλα μας. Στη στιγμή αυτή, οι τρομοκράτες μπήκαν από την πίσω πόρτα και μέσα σε ένα κλειστό χώρο χάθηκαν πολλές ψυχές εχθρικές αλλά και φιλικές όπως ο λοχίας της ομάδας και χωρίς να το καταλάβω από μία ομάδα 13ων στρατιωτών μειωθήκαμε στους 4. Τότε συνειδητοποίησα ότι το να ενταχθώ στο αμερικάνικο πεζικό για έναν ανούσιο λόγο, θα μου στοίχιζε τη ζωή μου, το να με αποκαλούν «Ήρωα». Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το βόλο του Α-10 να παρέχει κλειστή υποστήριξη και τα εκκενωτικά ελικόπτερα που ερχόντουσαν να μας επιστρέψουν στην βάση. Κατά την επιστροφή κατάλαβα πόσο σημαντική είναι ειρήνη στον κόσμο που ζούμε και ιδιαιτέρα στον νου μας και στην καρδιά μας.